Verslag clubweekend in Manderscheid

Verslag Dirty Hill Clubweekend, Manderscheid juni 2018

Met de weersvoorspellingen die bijna Siberische temperaturen beloofden in de ochtend, gps routes waarvan we niet wisten of ze het helemaal deden en Wilko die op het laatste moment moest besluiten niet mee te gaan, was mijn stemming vooraf een tikkeltje bedrukt. Gelukkig viel de autorit erg mee en het opgewekte humeur van mijn reisgenoot Leon zorgde er voor dat ik bij aankomst in Manderscheid met een brede lach, de inmiddels aangekomen clubleden (11 man) kon begroeten. De gevoelstemperatuur viel alleszins mee en de lange broeken konden ingepakt blijven. De hotelkamers waren nog niet vrijgegeven, dus omkleden moest in goed Duits ‘im Freien’.

Vrijdag 22 juni

De route voor vrijdag was vrij eenvoudig te volgen in het begin, namelijk het Lieserpfad, eigenlijk een wandelpad, richting het zuiden naar Wittlich en daarna via een andere route terug naar Manderscheid. Dat het een wandelpad was, werd al snel duidelijk, singletrack met een angstwekkend ravijn aan één kant en aan de andere kant een rotswand die soms op je af leek te komen. En dan nog veel obstakels op het pad, dus ook de meest ervaren en onverschrokken rijders voelden zich gedwongen om soms even de benenwagen te gebruiken. Dat resulteerde in slechts één hachelijk momentje in het hele weekend, waarbij een boom de reddende engel was en fiets en fietser netjes op het pad hielden. De route was spectaculair en zwaar, het aantal kilometers was relatief laag (ca. 30), het aantal hoogtemetsers juist heel hoog, het leek soms wel een veldrit XL of een wandeltocht om je fiets uit te laten. De beloning zat ‘em in de steile en technische stukjes naar beneden. Ik was blij dat ik de laatste weken extra geoefend heb met trappetjes en rockgardens afrijden en had voldoende vertrouwen om vrijwel alle stukken in, of beter gezegd achter, het zadel te blijven.

Mooi om te zien dat iedereen zijn eigen niveau goed kon inschatten en niemand over zijn eigen grenzen is gegaan. Ik vind het een compliment aan ons allen dat de sfeer binnen de groep zodanig was, dat blijkbaar niemand druk voelde om dingen te doen die ze (nog) niet beheersen, hulde!

De zondagroute?

Na de intensieve rit kwamen we terug bij het hotel en daar waren inmiddels nog meer clubleden gearriveerd. Zij hadden een andere route gereden. Dat was de zondag route, maar die gaf in de naam aan ‘route dag 3’, dus dat was een misverstandje. Maar niemand vond dat echt een probleem, alleen maar blije gezichten gezien en na het in gebruik nemen van de kamers, zaten we al snel achter een halve liter bier op het terras. Het diner werd om 19.00 uur opgediend en met een soepje vooraf, een royale schnitzel, wat groente en een ‘apfelgeback’ als toetje, waren de weggetrapte calorieën al weer snel aangevuld voor de zaterdag.

Boze Mieke

Gedurende de maaltijd druppelden er nog wat verlate leden binnen en rond 22.00 uur was iedereen binnen. Iedereen? Nee alleen Adriaan was er nog niet, ik had vroeg in de avond een berichtje gehad van hem dat hij om 17.45 uur zou vertrekken. Ik heb hem gebeld, geappt, maar kreeg geen gehoor en om 23.00 uur werden we geacht naar bed te gaan volgens Mieke, de eigenaresse van het hotel, omdat zij ging afsluiten. Adriaan kwam uiteindelijk om 0.30 uur aan en is door een wakkere clubgenoot binnen gelaten, heeft een kamersleutel gepakt en is zijn bed ingedoken. Dat hebben we de volgende dag geweten, Mieke was flink over de zeik en gaf aan dat dat niet snel over zou zijn. Na een paar mislukte pogingen om excuses aan te bieden, in de hoop dat haar boosheid zou zakken, hebben we haar maar even met rust gelaten. Gelukkig hebben we niet gemerkt dat haar stemming invloed had op de service, dus was het vooral voor haarzelf jammer.

Zaterdag 23 juni

De zaterdagrit stond met 65 km vooraf als voor iedereen haalbaar te boek, maar de ervaringen van de vrijdag zorgden er voor dat we besloten om als één groep te starten en het organisch te laten opsplitsen in verschillende niveaus. Dat leidde al binnen een paar km tot een opsplitsing van achter uit, 6 man er af omdat de gps van Ernst iets anders aangaf dan de rest. Dit groepje (met 2 man van de toerco er in) heeft daarna niemand meer gezien en  uiteindelijk ook niet de lunchplaats (Daun) gehaald. In het begin van de route hebben we veel rond een vulkaanmeer gereden en daarna veel geklommen naar een houten uitzichttoren. De omgeving was prachtig en de route uitdagend, maar de tijd bleek te vliegen (in tegenstelling tot onzelf) en daardoor besloten we de route in te korten en te lunchen in het dorp vlakbij het bikepark.

De vulkaan Eifel is niet het meest levendige gebied in Duitsland, en dat is een groot understatement. De enig herberg in het dorp leek gesloten, maar gelukkig was Ernst zo alert om de deur nog even te checken…en die was open! De frituur werd speciaal voor ons aangezet en even later konden we aan de frites en pizza. Daarna hebben we het bikepark ‘Koulshore’ verkend, dat uitdagender bleek dan de filmpjes op Youtube deden vermoeden. Dolf was de meest onverschrokkene van ons gezelschap en heeft een paar keer de steile afdaling met haakse bocht gepakt en later durfde ook Daniël het aan. De benen werden bij de meesten van ons toch wat zwaarder na al dat steile klimwerk en we hebben daarna de route via het Lieserpfad naar het hotel genomen. Wel de kortste weg terug, maar zeker niet de saaiste. Dit gedeelte van het pad is beter te berijden dan het stuk naar Wittlich. Ook hier moesten we af en toe even afstappen, omdat het pad te steil was, soms dik 30 procent! De rest van de groep is onderweg ook uiteengevallen in diverse groepjes, maar allen hebben de volledige route volgemaakt! Uit de verhalen kan ik opmaken dat iedereen het prima naar de zin heeft gehad en de materiele schade uit ‘slechts’ één gesneuvelde velg bestond. Gelukkig kon Stefan hier, na was herstelwerk, het weekend nog mee uitrijden. Maar hij zal inmiddels wel een bezoekje hebben gebracht aan zijn fietsenmaker.

Afgekoeld

De zon, die ons zaterdagochtend nog heerlijk verwarmde en ons opnieuw liet besluiten de lange broek en winddichte shirts met lange mouwen thuis te laten, was in de middag op verlof gegaan. Zijn vriend de wind had het van hem overgenomen en die combinatie zorgde er voor dat het zweet op de rug akelig koud begon aan te voelen. De gelukkigen die een jasje in de rugzak hadden gestopt, trokken dit nu rap aan. De anderen zaten zich te verbijten van de kou en konden niet anders dan hard trappen om weer warm te worden, maar een pittige klim is in dit gebied gelukkig nooit ver weg. Op het terras van het hotel was het na een warme douche ook zonder de zon gelukkig nog best aangenaam, de tap had serieus moeite het tempo van het laven van de dorstige kelen bij te houden. Het diner was opnieuw prima en er was een gezellige nazit. De groep, die uit 24 man bestond, was zeer gemêleerd. Een paar leden van het eerste uur, leden die meerdere jaren lid zijn, maar ook leden die 1 of 2 jaar lid zijn en dit weekend met hun eerste clubweekend mee waren. Leuk om te zien dat er een goede vermenging was tussen al die leden, dat heeft vast contacten opgeleverd die in de toekomst voor nog meer verbinding en bikeplezier tussen alle clubleden gaat leiden en dat is denk ik ook een doel van het clubweekend.

Zondag 24 juni

Op zondag was de zon al vroeg aanwezig en de wind minimaal, kortom opnieuw prima bikeweer. De meesten hebben de zondagroute van 30 km gedaan en sommigen hebben ook het bikepark nog even meegepikt. Ik ben zelf met Richard de Haan en Ernst een korter rondje gaan doen, waarbij we de gps hebben laten zoeken naar leuke paadjes. Dat is gelukt en hoewel het aantal km niet schokkend was (16 km), was de beleving meer dan goed te noemen. Ernst en ik zijn daarna nog ‘even’ naar de burcht gereden om te kijken om daar nog wat bikefun te zoeken als afsluiting van het weekend. Dat is meer dan gelukt, het paadje naar de hoge burcht was smal, technisch lastig (drops, keien) en mooi zicht op de burcht met als opbrengst een paar mooie foto’s. We besloten op aanraden van enkele Duitse bikers een paadje naar beneden te volgen, in de veronderstelling dat we dan bij de Lieser zouden uitkomen en binnen ‘no time’ weer bij het hotel zouden zijn. Dat bleek een misvatting te zijn, maar daar kwamen we een dik halfuur later pas achter toen we na een zware klim bij een doorkijkje het hotel aan de overkant van het dal zagen liggen….. Dat betekende opnieuw dalen en weer omhoog. De afdaling was spectaculair met een heuse jump en een superstijl stuk waar afremmen slechts een theoretisch concept bleek. We eindigden bij de onderste burcht en besloten op zeker te gaan en zijn, tegen ons beider principe in, via het asfalt naar boven gereden. Daar aangekomen was het hotel al gesloten, maar gelukkig hadden we al onze spullen al in de auto staan. De meesten waren al naar huis of hadden het terras in Manderscheid opgezocht om de maag te vullen met een Duitse lunch. Het was al met al een leuk en vrijwel probleemloos verlopen weekend en met de vele uitdagende kilometers in de benen, het prima weer, de prachtige omgeving en accommodatie en de vele nieuwe contacten binnen de club, kan ik niet anders concluderen dat het  voor mij een top weekend was. Ik zie jullie hopelijk snel weer op de berg of bij een andere activiteit van de club, bedankt voor jullie bijdrage!

Richard van de Velde
(namens de toercommissie Wilko Evers, Helmut de Hooch en Jaco de Koning)

Foto’s